| De eerste petekinderen | | Print | |
|
In 1998 trokken mijn vrouw en ik door Guatemala. Wij bezochten ook Comalapa, voor ons toen een onbekend dorp... In een huis hoorden wij geroezemoes. Als wij door het raam binnenkeken zagen wij dat het een klasje jonge kinderen was. Een zoveelste groep ouders wilde een school starten maar moest na vijf maand vaststellen dat ze daarvoor niet de nodige financiën hadden. Wij kregen bezoek van enkele van de moeders. Of we niet konden helpen? Wij beloofden dat wij ons best zouden doen om twaalf kinderen te sponsoren. Zo zou het eerste klasje kunnen blijven bestaan. Wij slaagden er nogal vlug in om hier 12 sponsorouders te vinden die ons maandelijks -toen- 500 Belgische frank wilden betalen. Als wij nu de groep kinderen op school bekijken is het moeilijk te geloven dat het begin van onze activiteit zo kleintjes was. Het jaar nadien kwam een tweede jaartje. En Técnico Maya zat op de rails. Een ander schooltje Ajpopoli Ak’wala vroeg ons ook om hulp. Ook daaraan begonnen wij.
Met de nodige gaten om te zorgen voor een goede verluchting. Het zesde studiejaar zat in een keukentje bij een oude stenen kachel. Elke klas zat propvol. Het was voor ons duidelijk dat er vele kinderen uit arme families een kans zochten om naar school te kunnen. |
De kinderen kregen les in gehuurde lokalen. Voor Técnico Maya was dat een oude opslagplaats van een Landbouw Coöperatieve. Voor Ajpopoli Ak’wala waren het twee lokalen opgetrokken in steen en drie in hout.